حتي در شط خواب

جويبار اشكهايم

داغ تر از لبهاي تو زمزمه مي كنند

اي " آدم " تر از من !

ميوه ي كال خستگي ام رسيده است

و بهشت دل... سرختر از سيب ...

خوشه ي بغض بسته است

فريب ات نمي دهم از اين بغض 

خوشه اي بردار

تا سجده را به خداي انتظاربگزارم

شعر گويم و توبه كنم...

عصيان شعر اگر براندم

باز اشكهايم تقديم به غرور نازنين تو باد ...