کاش به رنگ تمام سبزه ها بودم

تا حقیقت ـ بهارگون تورا نقاشی کنم

زخمی ـ زخمت که می شوم

خدای ساکن امام زاده ی کوچک

از کعبه هم می گریزد...

مدادم بهانه می گیرد و در دلتنگی های تو

شعرهایم  قفس قناری اند!

شکوفه های سپید  را

 با حسی مرطوب،

 از تپه ی بارانی

در لابلای یک خیال  رها می سازد...

اولین خانه از آن خیمه ی میخک

هفتمین روز بهار

غش غش خنده ی ما 

خواب ـ قناری می خواند !!

خنده ی شور....مست نشاط....سازو طرب...

ترانه های تو پر معنی ست

از امید که می خوانی ،

گونه ی گوشهای دلم گل می کند!

بهار می رسد!

جایی مثل بهشت

ترانه ی اتاقت بامن می خواند!

چلچله ها می خوانند

 لبم از غنچه لبهای بهار

فاصله ، تنها یک بوسه است...!

ببوس....

بهار را ....زندگی را...ببوس...

پاییز که می گریزد ، ....یلدا را ببوس......