هرچه می رود...

شعرها  نیز ، دانه های کاهیده ی احساس را

به شبـ  آرزو ها می برند

خواسته ها شان زیباست

رقصـ واژه ها!

 واژه ها می رقصند و می گریزند ،از کبودـ نگاهم...

باز تنهایی تحملم می شود

با شاخه گلی جامانده در خاطراتم!

کافی ست....از حال من مپرس

اشکهایم خشنودند که می رقصند!

خبر ساعت ۲۱- سيماي جمهوري اسلامي ايران

دوشنبه ۲۷/خرداد/۱۳۸۷خورشیدی   ۱۲ جمادي الثاني ۱۴۲۹ هجري قمري

"وزارت ارتباطات و فن آوري اعلام كرد : از اول تيرماه ،نرخ ارسال هر پيامك با هجاي انگليسي ۲۲۲ريال و هزينه ي ارسال پيامكهاي فارسي به نرخ قبلي خواهد بود. اين تصميم جهت ارج نهادن به زبان شيرين فارسي اتخاذ گرديد "

دوستان به نظر من نيز اين تصميم عاقلانه ايست و با توجه به اينكه عادت كردن به زبان انگليسي ؛ خطر ارتقاي سطح دانش و آگاهي و شعور مردم را بدنبال دارد ؛ بايستي حتي المقدور از واژه ها و هجاهاي بيگانه پرهيز نموده و از واژه هاي عربي كه روي چشم واژه هاي فارسي است استفاده شود.

لذا بياييد از همين فردا ؛باهم فارسي را پاس بداريم !

( ضمنا" سعي كنيد با رايانه ي خاموش حال كنيد و از مصرف برق پرهيز كنيد)...چون با صرفه جويي هم به عراق نمي توانيم برق كافي بدهيم!!

فردا كه مي آيد

ای غریبه

گاهي طلوع چقدر به معناي غروب است!

عجيب و باور نكردني به مانند

اسارت در بغضي كه هميشه برد با توست!

و جمهوري تنهايي ؛ حاكميت مطلق را

در لحظه هاي رفتنت

به رفراندمي با تنها گزينه ي " بايد" مي گذارد!

سبزه زار كوچك تنهايي من

رويايي ست به رنگ عشق

كه بر دوش توسني تشييع مي شود

با سرزميني مملو از اندوه زرد

كه مرا با پيچ و تابي غبار آلود انعكاس داده است...

چند روزي پيش

 در سوسنستان شاعران

سلطنت بغض را با حکایت قصیده ات نوشتم

"نبودن به تلخي  فراموش كردن یک بودن نيست"

و آنروزدر تلاطم شعرت ندانستم

كه وداع زود؛ از چشم شاعراني زاده مي شود

كه با سلاطين وفا هيچ ميانه اي ندارند

و شهریار خطاب شهریارند

" ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی

حیف باشد مه من کاینهمه از مهر جدایی" 

به گمانم ، عصر امروز دلش بارانی ست

مگسی روی گل است

جای پروانه ی زیبا خالی ست

ابرها می لولند

گردباد می پیچد

تومار تمیزی را از خانه ی همسایه

با پاکت هایی که کنون

از میوه های خودشان خالیست

با شن و کاه

با پر مرغهای مانده ز راه

با تکه های کاغذ

که میانشان دلنامه ی یک ایرانی ست

با جوهری رنگ باخته

مانده در زیر آفتاب سوخته

روی آن گریه ی بس پنهانی ست

انگار به خط من نوشته !

دلش از بهار شکسته 

قلبی کشیده بی صدا

گویی دل یک قربانی ست

و روی آن نوشته ای ست...

دلم با لهجه ی روستایی اش

چشمهایت را تماشا می کند!

 نوشتی :

گرچه عهد شکستم، اما

به نیایت نی های جهان شعله ور خواهم شد...

تا آبروی شمع را بخرم ...!

می نویسم:

گرچه عهد شکستی، اما

این نیز به اتفاقهای کهنه اضافه خواهم کرد...

تا آبروی عشق را بخرم...!

در دوردستهای خیال

ماهی ای سرخ  و کوچک می شوم

 در انزاوی غریب عشق

 آبهایی گرم  را ، نفس می کشم

که آرام آرام

از آبی های چشم تو ، فرو می چکند...!

اما دستهایی نه چندان عاشق

اشکهایت را  به باد می دهند

من می مانم و کویر

با آفتابی گرم وسوزان...

برای زندگی ام ،دوباره آیا

 اشکی خواهد ریخت...؟!

پلنگ تماشای من

چه آهوانه رمی از مژگان تو دارد !

امروز 

 آخرین نقاشی بوسه ات

مانند دفتر هذیانهای خسته ام یکساله می شود

عطر اشک را که می بویی

واژه های زخمی اش را

آیا در آغوش می کشی...؟؟؟!!

 کبیسه ی سرد آن شب 

"غزل "ی زرد ،  رنگ طوسی " حماسه " گرفت..

"رستم "و " قاف " در این قصه نبود

از پیچش دستارهای سیاه و سفید تورانی

"بت شکنی " بود ، که بت بود!

چشمهای ملتهبش را به بوسه گاه " اهورا"دوخته بود

 آه که گیسوی آریائی ام  ، به گیسکان عاریه اش می برید...!

سیمرغ در خیانت خود

آشیانه را به مرغکانی "سی "

در بلندای "قاف " کهن دیار مان سپرده بود

اما....

در سايه سار اين همه سيمرغ نیز

ازلی گشتن بت ،تاب نیاورد...!

از "لات " و " منات" جاهلیت عربی

گویی که " هبل" مرده بود...!

ای آبروی گریه ها!

آنروز در بهشت تو

کاخ نمرودساختند...!

گویی که خدا مرده بود...!!

هسته ی لبهای تو...

 در کوره ی خیال من است...! 

دزدانه ! اما چون حق مسلمی می شکافم

 و درونشان کلماتی را می ریزم

که محتاج شنیدنشان از لبهای توام...!

 زلفهایت...

منظره هایم را محاصره می کنند

من دست به گیسوان آه می کشم..!

تو روبروی آیینه می ایستی

من اما می شکنم...

و خود را سیلی می زنم

تا ترا به هوش آورم...!

به چشمهاي زيبايت اگر مي نازي

حیرت من ، هیچ چیز از چشمهای تو کم ندارد..!

 _{بت شکن شده ام...!}

_{خدایان را با سبزه زار عشق ،در مسلخ ایمان آورده ام}

_{تا گلوگاه  واژه هایم را  ، با بره های تشنه ی بوسه}  

_{به کعبه ی لبخندت ، قربانی کنم...} 

 _{بت پرستی را با دختران پر ازگناه -جنسیت زنده به گور خواهم کرد!}

_{بگذار دلتنگی های یکتا پرست شراره ام ، مژگان خود را مسواک کند}

_{و مومیایی های مجنون فرعون  بپوسند!}

_{به زبان تو آواز می دهم}

_{تا  " لیلهّ الاسرار " را از گیسوان  رهای مسلمانت بفهمم!}

_{امروز از گاه نوشته های" تو "  و  "خود "}  

_{از نقاشی های آبی و سبز} 

 _{و از جادوی عشق سامری ات خواهم گریخت}

 _{اما نه به نیل ! این بار به رودخانه ای  بنفش خواهم زد...!}

 _{در وحدانیت غرق خواهم شد و تسبیح نماز صبح را ترجمه خواهم کرد}

 _{حافظ را بر  دار خاطرات معلق می آویزم تا نذر مسلمانی ات را ادا کنم!}

 _{از بغض های پیچ پیچ  من برخیز}

_{برخیز تا پرستش ببارد...!}

با تو می گویم

ای بهار دلکشم

ای مهتای بی تای عزی

ای عفیف ترین عفیفه های عاشقی

لحظه هایم بی تو چه تنگدست شده اند!

می ترسم...

می ترسم که این فقر لحظات من

و آن لحظه فروشی های تو

مرا سخت بت پرست کند...!