دین ودل را چشم آن دلدار ترسا برد و رفت

روزگاری دل به من داد از ره مهر و وفا                   

عاقبت آرام و صبر م روی مهتا برد و رفت

یوسفم نامید و در چاه جفاکاری فکند                     

سوی کنعانم کشید اما به سودا برد ورفت

گفته بود ار مست گردم کام جانت می دهم          

باده ها پیمود و از یادش وفا را برد ورفت

دیده دریا کردم اما گریه هایم را ندید                 

راه خود با زورقی آنسوی دریا برد ورفت

سیل خون از دیده دنبالش روان کردم ولی          

ديده از من برگرفت ابروي كج را برد و رفت

توسنا تا کی بدین افسانه دلخوش می شوی           

چون بهار زندگي را لشگر پیروز غمها برد و رفت

من به خیال تو سفر میکنم

می توانم نماز را بهانه کنم

"ب و س ه " را بر قنوتهای خسته ام دخیل ببندم

شکسته است...؟

من مسافرم

اما چه باک

اینبار درست می چینم " بوسه"

تقوای آرام و فیروزه ای گلوگاهت

لبهای مرا شفاعت می کند...!

آه ای مادر عشق!!

امشب  ماه در نصف النهار کهکشان آواز می خواند

شوق من از شقیقه ی شقایق بیرون می زند

و هزاران گل نرگس چشم خمار

برای چشمانت لبخند عشق می بافند

نگاه کن که ستاره ها خاموش باشند

پایانش برای تو  ، با سیبی که برایت کنار گذاشته ام !

تو برای من ! با شعری که دل نوشته ای!

راستی شراره های جفا نیز می توان سرود

خاطرم نيست به چشم تو چه شعري زيباست

اما می توان شعری از بهار سرود

بی آنکه ، از سرخ تا بنفش

 نور سفید را منشور کنی...!

می توان صادق بود

"تا باز هم شیطنت عشق

چشمها را به عریانی خود ، بگشاید"

من با آبی یادت در مهتاب خاطره ات دراز می کشم

به ملکوت رویا می روم

آنجا که   واژه های شعرت  را

با مرکب خون من می نویسی...!

گیلاسی های  شراب زخمهای بنفشم را 

که  همراه فنجان های تصورت شسته بودی

با لبهای تو تلاوت می می کنم!!

آهم اندک اندک کم سو می شود

چراغ چشمهایم خاموش است

 بغض هایم ؟؟

بغض هایم را به صورت شیشه های چکنده فرو می ریزم

امشب گیسوانت را به نیمه شب نیایشم بسپار

تا موهای پریشانم گریه کنند

بگذار اشک مرا ببوید

و بر شب تارم شراب بپاشد

و آبیه چشمانت را

با سرمه های بنفش ختن

آنگونه که می خواهی نقاشی کند...!

_{با طعم بوسه هاي تو}

_{آبي ، آب را از ياد برده ام ...!}

_{كاسه اي  آب چشم را}

_{در گذرگاه  بذر سبزه هاي بنفش پاشيده ام...!}

_{چرا جوانه نمي زني..؟!}

_{بگذار فال تو را نقاشي  كنم}

_{وقتي كه بنفشي}

_{يعني كه خوبي...!}

از لبهای تو ،  مرا می بوسد!!

خدا دستش را از آستین چشم تو در آورده است

تا با مژگان تو

گونه های مرا رنگ به رنگ کند!

تا چشم گرم می شود، خوابم آتش می گیرد

خاطره ها دوره ام می کنند

و آرزوها برایم دست تکان می دهند

تا مژگان روی مژگان می گذارم

سرمه زیر سرمه به خوابم می آید

و شبها

تا فجر اول را روی دامان فرشته وارت چرت می زنم...

وقتی مرا می بری

آهسته باز کن ، دستان نیمه باز مرا

من هنوز بر مزار آخرین درختی ایستاده ام

که کسی از برای غربتش اشکی نریخت

و ترانه ای نسرود!

کاش بر می گشت چرخ روزگار             تا شوم شاگرد یک آموزگار

اگر چرخ روزگار بر نمی گردد

مطمئن باش روزگاری

 آنچه كه سزاوار نام توست را برايت به ارمغان مي آورم

و بازهم سپاسي كه شايسته ي نام توست نثارت مي كنم

معبدی را دیدم که روی عاطفه ی فقر بنا شده است

و کودکانی که میهمان کوچه های غم بودند

و در رویای کودکانه ی خود ، عید را می نوشیدند...

و بي صدا بر حریر سپیدمان پا گذاشتند

 مي گفتي : سخت است 

 مي گفتي : به خوبي نمي شود معني- شان كرد

چقدر ساده مي شدند اگر مي گفتم معنای عفیف همه اين شعر ها تو هستي 

 شايد شاعري كه در وقت نماز خم ابرويي را به ياد مي آورد

روزي در گذرش از كوچه باغهاي شهر ما

 جايي در سر راهش 

با گونه های شفق گون مست بهار

 ميان درختان سرو و نارنج يك نگاه به امانت از تو به يادگار داشته است

کاش در طلوع چشمان تو زندگي مي كردم

و مثل باران هر صبح برايت شعر می  سرودم 

 آن هنگام زمان را در گوشه اي جا مي گذاشتم

 و به شوق تو اشک مي ريختم

 اشک مي شدم

 بر صورت مه آلودت مي لغزيدم

تا شايد جاده اي دور 

 هنوز بوي خوب بهار را

وقتي از آن مي گذشتي در خود داشته باشد

امروز دوباره آمدی

باز هم

 بيا و از کنار پنجره دلم عبور کن

 تويي که در ذهن خسته ام هميشه بهاري